Skip to content

അക്ഷരം

സെപ്റ്റംബര്‍ 30, 2012

“…ഇന്നലെ കണ്ണീര്‍ വാര്‍ത്തു, കരഞ്ഞീടിന വാനം,
ഇന്നിതാ ചിരിക്കുന്നു, പാലൊളി ചിതറുന്നു….”
—————————————————————–
പുറത്തു നല്ല മഴ. facebook മടക്കി system shut ആക്കി എഴുന്നേറ്റു.
“ഡാ, വന്നു ചായ കുടി.” അമ്മയുടെ ശബ്ദത്തില്‍ ഒരു അശരീരി.
ഈശ്വരാ, മണി 4. ഇന്ന് ആ പാപികള്‍ എന്നെ കൈ വെയ്ക്കും. ആദ്യം കണ്ട ഒരു ഷര്‍ട്ടും പാന്റും വലിച്ചു കേറ്റി അടുക്കളയിലേക്ക്.
മുന്നില്‍ കണ്ട ചായ കോപ്പ എടുത്തു ഒറ്റ വലി. ” ഔ… എന്ത് ചൂടാ ഇത്. ഒന്ന് ആറിച്ചു വെച്ചൂടെ”
“അല്ലാ… ഈ മഴയത്ത് നീ ഇതെങ്ങോട്ടാ.” അമ്മയുടെ enquiry.
“ഒന്ന് വേളീലേക്ക് ഇറങ്ങീട്ടു വരാം” എന്നും പറഞ്ഞു ഇറങ്ങി.

വണ്ടി ചീറിപ്പാഞ്ഞു, ആദ്യ സ്റ്റോപ്പില്‍ നിന്നും അപ്പക്കാളയെ പൊക്കി. പിന്നെ തടിയന്റെ വീട്ടില്‍……….
Easter ആയതു കാരണം അവന്‍റെ വീട്ടീന്ന് കേക്കും വൈനും കിട്ടി. ഇറങ്ങുന്നതിനു മുന്നേ തടിയന്‍ അടഞ്ഞ സ്വരത്തില്‍ ചോദിച്ചു. “രണ്ടെണ്ണം വലിക്കുന്നോ? എന്റെ കട്ടില്‍ കീഴെ ഇരിപ്പുണ്ട്…”
അവിടുന്നും വണ്ടി നീങ്ങി. തടിയന്‍ വീണ്ടും തടിച്ചിരിക്കുന്നു. ഒരു പ്രതിഭാസം തന്നെ. എന്‍റെ പാവം 900 CC വണ്ടി കരയുകയാണ്.
അവിടുന്ന് വലിച്ചു വിട്ടു ദീനുന്റെ വീടിനു മുന്നില്‍ നിര്‍ത്തി, അലറി വിളിച്ചു. “ഇറങ്ങി വാടാ !@#$%^^….” ലവന്‍ വന്നു കേറി.
പിന്നെ ജിബിയുടെ വീട്. “ജിബി കളിക്കാന്‍ പോയേക്കുവാ മക്കളെ…” ജിബിയുടെ അമ്മ.
അവന്‍ ഇന്നും പിള്ളേരടെ കൂടെ തന്നെ. വാശിയേറിയ നാടന്‍ പന്ത് കളി നടക്കുന്ന പറമ്പില്‍ അവനെ കണ്ടു.”ഡാ പന്ന പീക്രീ…..” തടിയന്‍ ചീറി… “വന്നു വണ്ടീല്‍ കേറെടാ…”
പോകുന്ന വഴി ഡോക്ടറേം പൊക്കിക്കൊണ്ട് ഞങ്ങള്‍ വീണ്ടും ആ പഴയ മുറ്റത്ത്‌ ഒത്തു കൂടി.

ഒരു ബാങ്ക് ഉദ്യോഗസ്ഥന്‍, ഒരു കപ്പല്‍ നിര്‍മ്മാണ കമ്പിനി ഇഞ്ചിനീര്‍, അംബാനിയുടെ കൂടെ എണ്ണ വാറ്റുന്ന മറ്റൊരുവന്‍, ഒരു Doctor , നാട്ടുകാര്‍ക്ക് cancer വില്‍ക്കുന്ന സിഗരറ്റ് കമ്പനിയുടെ മാര്‍ക്കറ്റിംഗ് മാനേജര്‍, പിന്നെ പാവം ഒരു IT തൊഴിലാളി ആയ ഞാനും.ഇത്രേം പേര്‍ (തടിയന്‍ ഉള്‍പ്പടെ) ആ കൊച്ചു കാറില്‍ എങ്ങനെ കൊണ്ടു എന്നല്ലേ? ഒരുമയുണ്ടെങ്കില്‍ വേണമെങ്കില്‍ അങ്ങനേം സംഭവിക്കും.

പിന്നീടുള്ള സംഭാഷണ ശകലങ്ങള്‍ ഏതാണ്ട് ഇങ്ങനെ ആയിരുന്നു …..
“ഒരു പത്തു പതിനൊന്നു വര്‍ഷം ആയി കാണും അല്ലേടാ…..”

“ഓ, പിന്നേ… ഈ അയല്‍പക്കത്ത്‌ കിടക്കുന്ന ഞാന്‍ ഇങ്ങട് വരാറില്ല. ഇത് നിങ്ങള്‍ ഒക്കെ ഉണ്ടെന്നു പറഞ്ഞ കൊണ്ടാ…” ദീനുവിന്റെ വന്‍ ഷോ. മറുപടി തടിയന്‍ വക നല്ല പ്രാസം ഒപ്പിച്ചു അവനു കിട്ടി.

“നമ്മളെ ഈ വഴിക്കാക്കിയവരെ കുറിച്ച് വല്ല വിവരോം ഉണ്ടോ …..”

“ആകെ മറിയാമ്മ ടീച്ചര്‍ മാത്രേ ഇനി ഇവിടെ ഉള്ളു. ബാക്കി നമുക്ക് പരിചയം ഉള്ള ആരുമില്ല.”

“പട്ടാളം വേറെ ഏതോ സ്കൂളിന്റെ പ്രിന്‍സിപ്പല്‍ ആയി പോയി എന്ന് കേട്ടു. ശുരു പുറത്തേക്കു പോയി. ജോയ് സാറും ത്രേസ്യക്കുട്ടി ടീച്ചറും പേരക്കുട്ടികളെ നോക്കാന്‍ ആയി US visit -കള്‍ നടത്തുന്നു….”

ജോയ് സര്‍, ഞാന്‍ പുള്ളിക്കാരന്റെ സ്ഥിരം വേട്ട മൃഗം ആയിരുന്നു. അതിനു ഒരു കാരണവും ഉണ്ട്. ഒരിക്കല്‍ ക്ലാസ്സില്‍ നടന്ന ഒരു ചെറിയ സംഭവം ഇങ്ങനെ ആയിരുന്നു.
ഗാന്ധിജിയെ കുറിച്ച് ക്ലാസ്സ്‌ എടുത്തു കൊണ്ടിരുന്ന അദ്ദേഹം, ക്ലാസ്സില്‍ അതീവ തല്പരന്‍ ആയി കണ്ട എന്നോട് ഒരു ചോദ്യം ചോദിച്ചു.”ഡേയ് കണ്ണാ, നീ നുണ പറയാറുണ്ടോ…?”
ഒക്ടോബര്‍ 2 -നു അവധി ആഘോഷിക്കുക, ജനുവരി 30-നു TV -യില്‍ ഉസ്താദ് ബിസ്മില്ലാ ഖാന്റെ ഷെഹനായി കേട്ടു ഇറങ്ങി ഓടുക. ഇതല്ലാതെ എനിക്ക് ഗാന്ധിജിയും ആയി യാതൊരു ബന്ധവും ഇല്ല എന്നതാണ് വാസ്തവം.
“അല്ല സര്‍, ഈ സാഹചര്യം ആണല്ലോ നമ്മളെ നുണ പറയാന്‍ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത്.”
ക്ലാസ്സില്‍ തങ്ങി നിന്ന നിശബ്ദതയെ ഭഞ്ജിച്ചു കൊണ്ട് ഒരു കൂട്ട ചിരി. ഹാസ്യ സാമ്രാട്ടായ കുഞ്ചന്‍ നമ്പ്യാരെ വെല്ലാന്‍ താനേ ഉള്ളു എന്ന് കരുതി ഇരുന്ന സാറിനു ഇതൊരു തിരിച്ചടി ആയിരുന്നു. അവസരം കിട്ടിയപ്പോള്‍ തിരിച്ചു കിട്ടി. അങ്ങേരെന്നെ പൊറോട്ട കീറുന്ന ലാഘവത്തോടെ ക്ലാസ്സില്‍ ഇട്ടു എല്ലാ സ്ത്രീ ജനങ്ങളുടെയും മുന്നില്‍ ഇട്ടു പിച്ചി കീറി. അക്ഷരാര്‍ത്ഥത്തില്‍ നാറ്റിച്ചു.

സംസാരം തുടര്‍ന്നു, “രായപ്പനെ കുറിച്ച് വല്ല അറിവുണ്ടോ ?” അപ്പകാള ചോദ്യം ഇട്ടു. “ആ മരോട്ടി കായേ ഞാന്‍ രണ്ടു തവണ പള്ളീല്‍ വച്ച് കണ്ടിരുന്നു”
“എടാ നിനക്ക് രായപ്പനെ കുറിച്ച് അറിവോന്നുമില്ലേ” എല്ലാവരും ദീനുവിന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു.
ദീനു ദീന രോദന മുഖത്തോടെ ഞങ്ങളെ നോക്കി, “നിന്റെ ഒക്കെ നോട്ടം കണ്ടാല്‍ ഞാന്‍ കാരണമാ അവനു ജോയ് സാറിന്റെ കയ്യീന്ന് കിട്ടിയേ എന്ന് തോന്നുമല്ലോ…!! അന്ന് ആ പെണ്ണിനെ ഞോണ്ടിയത് ഞാനല്ല…”
ആ പഴയ സംഭവം ഞങ്ങള്‍ ഒരു re-postmortem നടത്തി. ദീനു തന്റെ ഭാഗങ്ങള്‍ ന്യായീകരിക്കാന്‍ ആവും വിധം ശ്രമിച്ചു.
രായപ്പന്റെ back-ഉം ജോയ് സാറിന്റെ ചൂരലും.അന്നു സംഭവിച്ച ആ സംഗമം, ആലോചിക്കുമ്പോ തന്നെ ഒരു തരിപ്പ്. പാവം രായപ്പന്‍, അവന്‍ ഒരാഴ്ച മര്യാദക്ക് ഇരുന്നിട്ടില്ല.

അവസാനം കറങ്ങി തിരിഞ്ഞു എത്തേണ്ട ടോപിക്കില്‍ എത്തി.
“എടാ നമ്മടെ ആ കാണക്കാരീന്നു വന്നിരുന്ന, ആ …… അവള്‍ ….”
“ആ അവള്‍ ഇപ്പൊ Bangalore ഉണ്ടെന്നു പറയുന്ന കേട്ടു, അറിയില്ല.” ഏ, എ…ന്തോ ഞാന്‍ Bangalore എന്ന് താനാണോ കേട്ടത്. ചെറുതായി ചെവി ഒന്ന് വട്ടം പിടിച്ചു.
“അപ്പൊ ആ Block  -ന്റെ അടുത്ത് നിന്ന് കേറിക്കൊണ്ടിരുന്ന ആ …..”
“അവള്‍ ഇപ്പൊ പുറത്തെവിടെയോ ആണ്. ഓർക്കുട്ടിൽ കണ്ട ഒരോർമ്മ ചെയ്യുവാ.”
“പിന്നേ നമ്മുടെ ആ ….”
“ആ മനസ്സിലായി മനസ്സിലായി, കല്ല്യാണം കഴിഞ്ഞു – കുട്ടിയുമായി …”ദീനുവാന് മറുപടി തന്നത്.

പരസ്പരം പാലം വലിച്ചും പാര വച്ചും സമയം കടന്നു പോയി. എല്ലാവരും പഴയ പഴുതാര മീശക്കാരായി. കുറെ വട്ടപ്പെരുകള്‍, ചുറ്റിക്കളി കഥകള്‍, ഒരു പിടി നല്ല ഓര്‍മ്മകള്‍….
മഴ വീണ്ടും ചിന്നി തുടങ്ങി. എല്ലാവരും വീണ്ടും ഓടി കാറില്‍ കയറി. ഞാന്‍ പതിയെ വണ്ടി സ്റ്റാര്‍ട്ട്‌ ചെയ്തു. അപ്പോഴാണ്‌ ശ്രദ്ധിച്ചത്. നിര നിരയായുള്ള ചെമ്പക മരങ്ങള്‍..,.. അവ വളര്‍ന്നിരിക്കുന്നു. എങ്കിലും കൈ എത്തുന്ന ഉയരത്തില്‍ പൂക്കള്‍ ഉണ്ട്. വണ്ടി നിര്‍ത്തി ഞാന്‍ ഇറങ്ങി ഓടി. മഴ അല്പം കൂടി ശക്തിയായി. എത്തി പിടിച്ചു ഒരു കുല പൂ ഞാന്‍ പറിച്ചു. തിരികെ കാറില്‍ കയറി.
കാറിന്‍റെ dash-ഇല്‍ പൂക്കുല വച്ച് കൊണ്ടു ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.
“പണ്ട്, രണ്ടു പൂ പറിച്ചതിന് ചെറ്റൂരച്ചന്റെ അടുത്ത് നിന്ന് ഞാന്‍ കൊറേ കേട്ടതാ. ഇന്നിപ്പോ ആര് എന്നാ ചെയ്യാനാ….ഹല്ലാ പിന്നേ….”
——————————————————————-

“തിങ്കളും താരങ്ങളും, തൂവെള്ളി കതിര്‍ ചിന്നും,
തുംഗമാം വാനിന്‍ ചോട്ടില്‍, ആണെന്റെ വിദ്യാലയം….”

From → Uncategorized

ഒരു അഭിപ്രായം ഇടൂ

ഒരു മറുപടി കൊടുക്കുക

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / മാറ്റുക )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / മാറ്റുക )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / മാറ്റുക )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / മാറ്റുക )

%d bloggers like this: